Ziołowych sposobów na walkę z trądzikiem jest wiele. Zacznijmy od rumianku, który zawiera w sobie olejek, który działa przeciwzapalnie. Co za tym idzie regularne przemywanie twarzy naparem z rumianku może korzystnie wpłynąć na naszą cerę i zmniejszyć objawy trądziku.

Napar z rumianku
Do szklanki wrzucamy łyżkę suszonych kwiatów rumianku i zalewamy ją gorącą wodą. Po 10 minutach odcedzamy go i chłodzimy. Przestudzony napar rozprowadzamy po miejscach, w których występuje trądzik za pomocą wacików.

Kolejnym przykładem mogą być mięta, nagietek lekarski oraz skrzyp polny, które należy stosować w identyczny sposób jak rumianek.

Jednym z najpopularniejszych ziołowych sposobów na walkę z trądzikiem jest fiołek trójbarwny, czyli bratek. Zawiera on salicylany i rutynę, które działają przeciwzapalnie na skórę. W tym przypadku jako kurację stosować możemy długotrwałe, czyli najlepiej dłuższe niż miesiąc, picie herbaty z fiołka. Zdarza się jednak, że u niektórych osób częste picie takiej herbaty może skończyć się reakcją alergiczną. Drugim sposobem są okłady z odwaru z fiołka.

Herbata z fiołka
Łyżkę suszonego fiołka zalewamy wrzątkiem, zaparzamy przez 10 minut i przecedzamy przed wypiciem. Jeśli posiadamy także skrzyp, możemy dodać do herbaty także łyżkę tego zioła. Dzienna maksymalna dawka wynosi trzy filiżanki.

Okłady z fiołka
Do miski wlewamy dwie szklanki gorącej wody i zaparzamy cztery łyżki ziela fiołka. Moczymy w niej ręcznik i nakładamy na twarz. Okłady takie należy wykonywać dwa razy dziennie przez okres co najmniej miesiąca.

W walce z trądzikiem skuteczny może być także orzech włoski. W lecznictwie wykorzystuje się jego liście, które możemy użyć do zrobienia herbaty i do przygotowania kąpieli.

Herbata z liści orzecha włoskiego
Łyżkę ususzonych i zmielonych liści zalewamy szklanką zimnej wody i gotujemy. W momencie wrzenia odstawiamy napar na około 3-4 minuty. Pić możemy ją trzy razy dziennie. Osobom, które mają wrażliwy żołądek sugeruje się kilkukrotne płukanie gardła herbatą.

Napar do kąpieli
Dwie łyżki ususzonych i zmielonych liści orzecha włoskiego oraz dwie łyżki kory dębowej zalewamy dwiema szklankami zimnej wody i podgrzewamy. Po doprowadzeniu do wrzenia odstawiamy na 10 minut, przecedzamy i dodajemy do kąpieli.

Ostatnim naturalnym sposobem skutecznym w walce z trądzikiem jakie omówię jest grejpfrut. Cytrus ten działa niezwykle silnie antybakteryjnie. A to właśnie bakterie znajdujące się w mieszkach włosów wywołują te skórne zmiany. Dobrze więc przemywać twarz wyciągiem z grejpfruta – około 5 kropli wyciągu rozcieńczamy w pół szklance wody.

Badania, które prowadzono na 75-cio osobowej grupie ochotników wykazały, że uczestnicy eksperymentu wychylający przez okres sześciu tygodni cztery filiżanki dziennie łatwiej zachowywały spokój i były bardziej niż inni zrelaksowane – nawet w sytuacjach stresogennych. Jak tłumaczą naukowcy, u badanych zaobserwowano wyraźny spadek poziomu kortyzolu, uważanego, podobnie jak adrenalina, za „hormon stresu”.

- „Nasze badania sugerują, że picie czarnej herbaty może przyspieszyć regeneracje organizmu z następstw codziennego stresu. Mimo że nie wydaje się by herbata była w stanie obniżyć faktyczny poziom doświadczanego stresu, to ma ona ogromny wpływ na przywrócenie poziomu hormonów stresowych do normalnego poziomu” – mówi badacz Anrew Steptoe z University College London dodając, że tak pozytywnego wpływu nie należy lekceważyć. – „Ma to bardzo poważne skutki dla zdrowia, ponieważ im wolniej regeneruje się nasz organizm (po działaniu stresu) tym większe jest ryzyko chronicznych schorzeń, takich jak np. choroby układu krążenia”.

Jak prowadzono badania? Otóż, grupę (średnia wieku 33 lata) rozdzielono na dwie części. Pierwszej z nich podawano napar z czarnej herbaty o owocowym posmaku. Druga otrzymywała nieodróżnialny w smaku i zapachu napój zawierający kofeinę, ale pozbawiony składników aktywnych obecnych w klasycznej herbacie. Obydwie grupy poddano potem wpływowi sytuacji udających klasyczne sytuacje stresowe, które napotykamy codziennie – chociażby groźbie utraty pracy czy oskarżaniu. Stale monitorowano przy tym m.in. poziom hormonów stresu, ciśnienie krwi czy tętno.

Okazało się, że uczestnicy ćwiczenia, bez wzgledu na grupę, odczuli wzrost tętna i ciśnienia krwi. Jednak już po 50 minutach od wystąpienia stresogennej sytuacji poziom kortyzolu u pijących naturalną czarną herbatę spadł niżej niż wśród tych, którzy pili jedynie jej substytut. Sami uczestnicy również odczuwali różnicę. Po niemal godzinie ochotnicy pijący “podróbkę” odczuwali wyższy poziom stresu niż ich “naturalni” koledzy.

Uczestnicy ekperymentu nie wiedzieli, czy przez półtora miesiąca otrzymują herbatę czy tylko jej preparat. Jak tłumaczy Andrew Steptoe, chodziło o zachowanie maksymalnego obiektywizmu w badaniach. Nie od dziś wiadomo przecież, że filiżanka herbaty uspokaja, chciano jednak zbadać wpływ chemicznych składników naparu, nie zaś relaksującego działania rytuału herbacianego. Steptoe podkreśla, że nie jest w stanie określić jakie dokładnie substancje odpowiedzialne są za uspokajające działanie herbaty, choć zaznacza, że kandydatów jest wiele: katechiny, polifenole, flawonoidy i aminokwasy poddawane stałym badaniom właśnie pod tym kątem.

Wyniki badań opublikowane zostały w prestiżowym magazynie medycznym „Psychopharmacology”

źródło: http://www.webmd.com/food-recipes/news/20061005/drinking-black-tea-may-soothe-stress

Pocenie się jest rzeczą naturalną. W ten sposób nasz organizm schładza się podczas letnich upałów.
Są jednak takie momenty, w których spocone ciało odbiera nam pewność siebie i zmniejsza do zera komfort spotkań towarzyskich.

Podstawy o których wszyscy wiemy…

Powtarzanie jest matką nauk mawiali starożytni. Mieli dużo racji. O banalnie prostych rozwiązaniach coraz częściej zdarza nam się zapominać… Powtórzmy więc trywialne rzeczy, o których należy pamiętać w walce z poceniem się. W utrzymaniu komfortu na wakacjach pomoże nam dobry antyperspirant. To skuteczny i bardzo prosty sposób na walkę z intensywnym poceniem. Wybór odpowiedniego antyperspirantu to indywidualna sprawa. Poza zapachem warto zwrócić uwagę na skład i formę aplikacji dezodorantu. Od tego czy mamy do czynienia z antyperspirantem w kulce, sztyfcie czy sprayu, zależeć może nie tylko wygoda używania, lecz długość działania czy też skutki uboczne (podrażnienia skóry lub białe ślady na ubraniu). Warto też zamiast do drogerii pofatygować się do apteki, gdzie znajdziemy antyperspiranty nieco droższe, ale zwykle bardziej skuteczne.

Zadbanie o prawidłową higienę osobistą właściwie całkowicie eliminuje jeden z bardziej przykrych objawów potliwości – zapach. Ludzki pot jest raczej bezwonny, zdarza się jednak, że ma bardzo nieprzyjemny zapach. Regularne, krótkie i chłodne prysznice oraz zmiana odzieży to środki proste i podstawowe, by utrzymać świeże ciało. Jeżeli pocą nam się szczególnie dłonie i stopy można stosować płukanki na bazie szałwii lub cynamonu. Te dwie rośliny wykazuja właściwości antybakteryjne, ściągające i tonizujące.

Dodatkowo, należy pamiętać o odpowiednim stylu ubierania się. Nie zakładajmy zbyt wielu warstw, żeby zamaskować mokre plamy pod pachami. W ten sposób uniemożliwiamy skórze swobodną wentylację i pogłębiamy problem. Zamiast tego, szukajmy takich ubrań, na których ewentualne mokre plamy nie będą widoczne. Jasne, bawełniane koszulki to doskonałe wyjście…na letnie wyjście :)

Problem zaczyna się w środku

Oprócz stosowania tych kilku żelaznych zasad możemy spróbować walczyć z potliwością od wewnątrz. Można sporządzić ziołowy napar, który ograniczy potliwość ciała. Taki napój jest idealny dla ludzi aktywnych, dla sportowców a przede wszystkim dla ceniących komfort. Regularne picie napoju przygotowanego na bazie tej mieszanki szałwii, liści truskawek, orzecha włoskiego oraz jeżyn, także korzeniowi arcydzięgiela wpływa na proces perspiracji w naszym organizmie, ograniczając intensywność wydzielania się potu.

Coś więcej niż pot…

Pamiętajmy też, że przyczyną nadmiernej potliwości mogą być również choroby ogólnoustrojowe jak cukrzyca, nadczynność tarczycy, gruźlica czy choroby nerek. W tej sytuacji leczenie nad potliwości polega na wyleczeniu choroby głównej. Jeżeli przyczyną pocenia się jest stres, ziołowe i całkowicie naturalne środki uspokajające pomogą nam pozbyć się tego uciążliwego objawu. Od kilku lat w leczeniu nadmiernego pocenia stosowana jest Toksyna Botulinowa popularny botoks. Miejmy nadzieję, że poradzimy sobie z tym problemem bez zabiegów chirurgicznych…

Macie jakieś własne przemyślenia lub rady?
Czekam na komentarze.

Zacznijmy od skóry…

Odpowiednio przygotowana herbata zatroszczy się o czystość i świeżość naszej skóry zwłaszcza latem, gdy ta narażona jest na działanie słońca oraz suchego powietrza. Działanie takie wywar z herbacianych liści zawdzięcza zawartym w nich składnikom. Na przykład odmiana zielona oraz czarna skrywa bogate spektrum różnych przydatnych substancji: garbników, olejków eterycznych, aminokwasów oraz witamin i prowitamin (A, C, K i witamin z grupy B). W jaki sposób można nałożyć herbatę na skórę? Istnieje kilka sposobów. Można np. przygotować zieloną herbatę w kostkach… lodu, a następnie przemywać nimi skórę twarzy. Uzyskany w ten sposób środek tonizujący pozwoli „zmyć” z twarzy resztki zmęczenia i lekkie opuchlizny. Zaleca się by przemywać skórę rano i wieczorem dla odpowiedniego efektu. Jest to metoda bezpieczna i całkiem skuteczna, niewskazana jednakże posiadaczom słabych, łatwo pękających naczyń krwionośnym. Jeśli więc na twojej twarzy można zauważyć charakterystyczne różowe pajęczynki lepiej stosować inne, nielodowe, metody.

Czarna herbata także cieszy korzystnym wpływem na skórę. Łagodny napar przygotowany na jej podstawie to świetny środek pozwalający na usunięcie z powierzchni twarzy kremu i pudru. Przemywanie schłodzonym naparem z czarnej herbaty ułatwi także walkę z pryszczami i innymi, lekkimi stanami zapalnymi.

Opalenizna i słoneczne oparzenia

A może „sztuczna” herbaciana opalenizna? Nic prostszego. Z pomocą czarnej herbaty przygotować można specjalną maseczkę, która nie tylko zmieni nieco odcień naszej skóry, ale także odświeży jej wygląd. By wykonać taką maseczkę należy stołową łyżkę mąki wymieszać z odpowiednią ilością mocnej, czarnej herbaty i mieszając doprowadzić do stanu w którym konsystencją mieszanka przypominała będzie śmietanę. Do całości dorzucić należy jedno żółtko i dobrze wymieszać. Uzyskany w ten sposób krem nakładamy na twarz na ok. 15 minut i zmywamy czystą wodą.

Herbaciany okład pomoże także w przypadkach oparzeń słonecznych. W takim wypadku w naparze z zielonej herbaty (schłodzonym!) namoczyć należy kawałek materiału lub gazę, a następnie tak przygotowany opatrunek nałożyć trzeba na podrażnione miejsce. Jeśli jesteśmy posiadaczami suchej skóry, to po zdjęciu okładu oparzone miejsce posmarować powinniśmy kremem nawilżającym.

Salon herbacianej piękności

Miewasz podkrążone oczy lub puchną Ci czasem powieki? Jeśli tak, to mocna esencja z czarnej herbaty połączona ze śmietaną pomoże Ci pozbyć się tych problemów. Wystarczy tak przygotowany krem nałożyć na powieki na ok. 10 minut.

We wstępie wspominaliśmy o włosach. One także mogą sporo zyskać na herbacianych kosmetykach. Jeśli któraś z Pań używa jeszcze wałków do włosów, to kolejny przepis skierowany jest właśnie dla nich. Wystarczy przygotować silny napar z dwóch łyżeczek herbaty zaparzonych w szklance wody. Tak przyrządzony środek nakładamy na włosy, a te nakręcamy na wałki. Uzyskamy w ten sposób dość trwałą i naturalną fryzurę! Za pomocą zielonej herbaty można zaś przygotować niezłą odżywkę. Aby to zrobić trzeba przygotować łagodny napar (w tradycyjnych proporcjach) i przestudzonym płukać włosy po ich umyciu. Taka odżywka jest idealna dla suchych włosów pozbawionych połysku!

Od stanu naszych dłoni zależy komfort naszego codziennego życia. Najczęściej jednak nie starcza nam czasu na należytą pielęgnację tej części ciała. Nasze dłonie na skutek częstego mycia rąk (co oczywiście jest konieczne ze względów higienicznych,) zmywania, klimatyzacji czy kontaktu z detergentami pozbawiane są naturalnej wodno-lipidowej bariery ochronnej. W konsekwencji tego stają się suche, szorstkie i zaczerwienione.

Pierwsza pomoc
Do pielęgnacji suchych dłoni stosujemy przede wszystkim zioła o właściwościach ochronno-nawilżających takich jak aloes, lipa czy len zwyczajny. Używamy ich najczęściej w postaci kompresów lub kremów. Na noc możemy stosować grubszą warstwę kremu a na dłonie nakładać bawełniane rękawiczki.

Pielęgnacja
Jeżeli nakładamy maseczkę na twarz, dlaczego nie nałożyć jej na dłonie? Raz w tygodniu możemy postarać się zadbać w sposób szczególny o skórę dłoni. Nakładanie maseczki warto połączyć z delikatnym masażem. Poprawi on krążenie, dzięki czemu polepszy wygląd skóry oraz pozwoli na lepsze wchłanianie składników czynnych zawartych w ziołach.

Małe białe rączki
Były niegdyś symbolem wysokourodzonych panien. Dziś są symbolem szczególnego zadbania o ciało. Rozjaśnianie skóry dłoni można wykonać za pomocą soku z cytryny. Ma on właściwości wybielające dzięki zawartym w nim witaminie C i kwasowi cytrynowemu.

Świeżo wyciśnięty sok wmasowujemy w skórę dłoni, aż skóra stanie się sucha. Już po pierwszym zastosowaniu dłonie będą miękkie i gładkie w dotyku, a po kilku zabiegach zyskają jaśniejszą barwę.

Krem nawilżający dla dłoni i paznokci

Składniki:

- Euceryna (jest podłożem stosowanym w maściach, ma jednocześnie działanie nawilżające, dlatego warto ją wykorzystać w domowej produkcji kremów. Można ją zamówić w aptekach)
- 3 łyżeczki oliwy z oliwek
- 1 łyżeczka gliceryny
- 1/3 szklanki wyciągu roślinnego z lipy
- Witamina E
- Olejek cytrynowy

Sposób przygotowania

Sporządzamy wyciąg z lipy. No naczynia z euceryną dodajemy glicerynę. Następnie powoli wlewamy wyciąg ziołowy i mieszamy, aby składniki się połączyły. Dodajemy witaminę E i olejek cytrynowy. Mieszamy. Gotowy krem przekładamy najlepiej do szklanego pojemnika i koniecznie opisujemy etykietką. Krem należy przechowywać w lodówce, nie dłużej niż tydzień.

Stosując proste zasady żywieniowe, możemy już teraz ochronić swoją skórę przed niekorzystnym działaniem promieni UV, nie dopuszczając do jej wysuszenia, poparzenia czy powstania przebarwień.

Beta- karoten
Pielęgnację powinniśmy rozpocząć od przygotowania skóry od wewnątrz. Odpowiednią ochronę możemy osiągnąć między innymi za pomocą odpowiedniej dawki beta karotenu w organizmie. Ten pomarańczowożółty organiczny barwnik roślinny to prowitamina witaminy A . Beta-karoten gromadzi się w naskórku i nadaje skórze ciemniejszy odcień. Aby go uzyskać, pijmy sok z marchwi oraz jedzmy pomidory, brokuły i paprykę. Warzywa te bogate są w beta-karoten, który poprawia odporność na promieniowanie UV. Cennym źródłem tego odżywczego związku są także żółte i pomarańczowe owoce: morele, brzoskwinie, nektarynki, melony i mango. Niestety dla miłośniczek opalania, beta-karoten można przedawkować. Jeżeli w naszym organizmie będzie go zbyt dużo, nasza skóra nabierze niezdrowego, żółtego odcienia – szczególnie widocznego na twarzy, dłoniach i stopach.

Pomidor na bis
Oprócz produktów z beta karotenem, starajmy się wybierać takie, które zawierają przeciwutleniacze. Są to bardzo cenne substancje wspomagające organizm w walce z wolnymi rodnikami – agresywnymi cząstkami chemicznymi, przyspieszającymi proces starzenia skóry. Tu po raz kolejny polecam pomidory i to w każdej postaci. Zupy i sosy pomidorowe zawierają dużo likopenu jednego z silnych przeciwutleniaczy.

W utrzymaniu pięknej skóry pomogą także zioła, które zawierają witaminy A, C, E.  Jedzmy więc suszone owoce żurawiny, jagody goji, żujmy korzeń żeń-szenia.

Z kocyka na ziemię
Po opalaniu warto pomyśleć o odpowiednim nawilżeniu skóry. Oprócz balsamu warto pomyśleć o nawilżeniu od wewnątrz. Może pomyślicie, że to banał, ale wielu plażowiczów zapomina, że podczas upałów nawilża nas przede wszystkim niegazowana woda. Nie tylko lepiej od słodkich napojów gasi pragnienie, ale jest cennym źródłem minerałów, które tracimy podczas letniego wypoczynku. Działanie nawilżające ma też aloes, kiełki pszenicy oraz napary z lipy. Czasami na zwykłe nawilżenie jest już niestety za późno. Zbyt długie słoneczne kąpiele mogą prowadzić do poparzeń i powstania przebarwień. Te ostatnie mogą powstać również, gdy korzystamy ze słońca w trakcie kuracji hormonalnej, przy niektórych antybiotykach, zażywaniu witamin z grupy B oraz kuracjach ziołowych z dziurawcem. W takiej sytuacji trzeba koniecznie pozwolić skórze się zregenerować. Bieżmy chłodniejsze niż zazwyczaj kąpiele, pijmy owocowe soki i stosujmy kremy na bazie wiesiołka, prawoślazu, lnu czy aloesu.

Co wpływa na kolor włosów?
Naturalny kolor włosów warunkują zawarte w nich melaniny: feomelaniny (barwniki jasne o kolorach od żółtego do czerwonego) oraz eumelaniny (barwniki ciemne – od brązowego do czarnego). Znajdują się one we wnętrzu włosa, nie występują natomiast w osłonce.

O naturalnej barwie włosów decydują czynniki genetyczne i zależy ona od:

- odcienia zawartych we włosach barwników
- ilości tych barwników
-proporcji między feomelaniną i eumelaniną

Kolor włosów zmienia się w sposób naturalny, np. w okresie dojrzewania włosy ciemnieją, a gdy się starzejemy – zaczynają jaśnieć, gdyż zostaje zahamowana produkcja wspomnianych wyżej melanin.
Na kolor włosów wpływa także m.in.  pora roku. Jesienią i zimną włosy wydają się być ciemniejsze, latem natomiast rozjaśniają je promienie słoneczne.

Farby roślinne
Barwniki roślinne koloryzują włosy, wiążąc się z ich powierzchnią. Taka koloryzacja, wbrew pozorom, jest bardzo trwała. Wynika to prawdopodobnie z faktu, że na włosy oddziałują też inne składniki wyciągów roślinnych, nie tylko te, które nadają im kolor. Na włosy wpływ mają zawarte w roślinach garbniki, które wzmacniają strukturę włosa, i nadają im głębszy, ciemniejszy odcień.

Trzeba powiedzieć wprost, że farby pochodzenia roślinnego nie spowodują tak radykalnych zmian w kolorze włosów jak farby syntetyczne. Najczęściej też, nie uda nam się całkowicie zamaskować siwych kosmyków. Z drugiej strony dzięki takiej właśnie koloryzacji, możemy podkreślić naturalną barwę włosów lub wyraźnie zmodyfikować ich odcień. Najważniejsze jest jednak to, że dokonamy tego w sposób całkowicie bezpieczny dla naszych włosów! Warto też dodać, że naturalne barwniki zawarte w roślinach uczulają znacznie rzadziej niż substancje chemiczne zawarte w kremach koloryzacyjnych.

Farbowanie jasnych włosów
Do koloryzacji jasnych włosów polecane są: henna, rumianek, lipa i nagietek. Henną nazywa się barwnik otrzymywany ze sproszkowanych liści lawsonii bezbronnej. Barwnik zawarty w hennie ma różne odcienie, w zależności od wieku rośliny, której jest otrzymywany. Co ciekawe od roślin ponad 10-letnich pozyskuje się hennę bezbarwną, stosowaną jako odżywka do włosów. Henna nadaje włosom odcień od złotego, przez rudy do kasztanowego. Do farbowania henna używana jest także zmieszana z innym barwnikiem roślinnym – indygo, o kolorze niebieskim. Pozwala to uzyskać szerszą gamę barw od ciemnego blond do głębokich odcieni brązu.

Rumianek i lipę można stosować do włosów blond w postaci płukanek. Nadają one jasnym włosom złocisty odcień i delikatnie rozjaśniają kosmyki. Te cechy ziół wynikają z zawartości żółtych barwników – flawonoidów.

Farbowanie rudych włosów
Do koloryzowania rudych włosów najlepszy jest nagietek. Płukanie włosów naparem lub odwarem z jego kwiatów nada im pomarańczowy, wesoły odcień.

Farbowanie włosów ciemnych
Do farbowania ciemnych włosów świetnie nadaje się henna. Domowym sposobem na uzyskanie intensywnej barwy brązowych włosów jest przygotowanie płukanek z orzecha włoskiego, szałwii, kasztanowca oraz liści dębu. W świeżych łupinach i liściach orzecha włoskiego występuje związek o nazwie jo glon, który nadaje kosmykom kasztanowy odcień. Pozostałe spośród wymienionych roślin właściwości barwiące zawdzięczają garbnikom. Bardzo prostym, a zarazem skutecznym sposobem przyciemniania włosów, jest stosowanie płukanki z mocnego naparu z czarnej herbaty.

Przepis na farbę z orzecha włoskiego
(Barwi włosy na kolor brązowy)

Składniki:
3-5 garści niedojrzałych, wysuszonych łupin orzecha włoskiego
1 łyżka octu owocowego
3 krople olejku eterycznego z owoców cytrusowych

Przygotowanie:
Wysuszone łupiny orzecha mielimy w młynku na drobny pył. Dodajemy do niego ocet owocowy i dolewamy olejku eterycznego. Całość dokładnie mieszamy. Ostrożnie dolewamy wrzącą wodę w takiej ilości, aby powstała papką, którą łatwo naniesiemy na włosy. Czekamy około 15 minut aż mielone łupiny wchłoną wodę. Ważne, aby sprawdzić konsystencję papki. Jeśli będzie zbyt gęsta, nie rozsmarujemy jej na włosach. Dolewamy wówczas wody, aby rozrzedzić preparat.
Nakładamy farbę na umyte i lekko podsuszone ręcznikiem włosy. Pamiętajmy, aby robić to równomiernie, pasmo po paśmie. Następnie owijamy włosy folią i czkamy 15 -30 minut w zależności jak intensywny odcień chcemy uzyskać. Później pozostaje nam tylko spłukać farbę, umyć głowę i cieszyć się naturalnie pięknym kolorem włosów!
Pamiętajmy, że włosy zniszczone i wielokrotnie farbowane inaczej reagują na preparaty (czy to roślinne czy syntetyczne). Jeżeli chcemy uniknąć koloryzacyjnej wpadki, przed farbowaniem całej głowy sprawdźmy efekt działania farby na niewidocznym kosmyku włosów.

Życzę powodzenia! Podzielcie się z nami wrażeniami po koloryzacji!

Z medycznego punktu widzenia, tak postawiona teza nie ma żadnego uzasadnienia. Kawa nie posiada właściwości, które pozwoliłyby jej na „wypłukanie” czegokolwiek z naszego organizmu. Prawdziwym jest jednak twierdzenie, że kawa zmniejsza przyswajanie niektórych istotnych dla naszego zdrowia substancji. Takimi substancjami są między innymi magnez, żelazo oraz wapń.

Najgroźniejszy wydaje się być ewentualny niedobór magnezu. Dzienne zapotrzebowanie na ten pierwiastek, naukowcy szacują na około 300-400mg. Duże ilości spożywanej kawy, ale także alkohol czy stres, powodują pogorszenie naturalnej zdolności organizmu do absorpcji magnezu. Co to oznacza w praktyce? Drga Wam czasem powieka? Może mięśnie uda? A może przytrafiają się bardzo bolesne i trudne do powstrzymania skurcze mięśni łydek? Jeśli tak, to najprawdopodobniej oznacza to, że cierpicie na niedobór magnezu. Oczywiście uzupełnienie niedoboru, który, jak pisałem, może wynikać z wielu czynników, nie nastręcza żadnych trudności; w każdej aptece znajdziecie suplementy diety na bazie tego pierwiastka. Warto też urozmaicić dietę o bogate w ten składnik kakao, białą fasolę, szpinak czy orzechy laskowe. Niedobór magnezu objawia się także ogólnym zmęczeniem psychofizycznym oraz podniesieniem poziomu cholesterolu.

Nieoczywistym jest natomiast wpływ kawy na ilość wapnia w organizmie. Badania dowodzą, że spożywanie dużych ilości kawy, utrudnia także przyswajanie tego pierwiastka, jednak skala tego zjawiska budzi wątpliwości badaczy. Są zarówno tacy, którzy zalecają zwiększenie przyjmowania wapnia u kawoszy, jak i tacy, którzy twierdzą, że utrudnienie wchłaniania tego pierwiastka zachodzi w minimalnym, nieodczuwalnym dla organizmu stopniu. Niedobór wapnia oznacza oczywiście kruchość kości i zwiększenie podatności na złamania. Myślę, że rozsądnym założeniem jest, iż ryzykownym byłoby nadużywanie kawy, przy jednoczesnym niedoborze w spożyciu wapnia.

Występuje także szereg zależności pomiędzy piciem kawy a działaniem leków. Niektóre z nich (np. fluorochinolony, czyli związki używane do produkcji lekarstw na schorzenia dróg oddechowych) niejako współdziałają z kofeiną, znacznie podnosząc jej poziom we krwi. Zarówno kawa jak i herbata potęgują natomiast działanie antybiotyków (ciproflokxacinu, penetreksu i noroxinu), co objawia się nerwowością i bezsennością. Logicznym jest także, że bezwzględnie należy odstawić kawę, jeżeli leczymy się z anemii.

Wszystkie te dywagacje potwierdzają, że o kawie należy jednak myśleć jako o używce. Akceptowanej, czasem wręcz aprobowanej społecznie, ale jednak używce. Stare porzekadło mówi jednak, że wszystko jest dla ludzi. Picie kawy niesie przecież za sobą także szereg korzystnych dla zdrowia skutków; zadaniem każdego z nas jest więc indywidualizacja jej spożycia do stopnia, w którym negatywne następstwa uda się wyeliminować lub maksymalnie ograniczyć. A o sukcesach i niepowodzeniach w trakcie tego procesu, to już niezawodnie poinformuje nas nasz organizm.

Odpowiednie odżywianie u osób zmagających się z ta chorobą ma ogromne znaczenie. Prawidłowo skomponowana dieta cukrzyka jest bowiem formą nieframakologicznego leczenia choroby. Posiłki powinny być bogate w warzywa i owoce, ubogie w tłuszcze i cukier a także związki wspomagające pracę wątroby. Zalecany w tym przypadku jadłospis powinien zawierać między innymi pełnoziarniste pieczywo, zielone warzywa,  cytrusy, ryby czy twaróg. Nie mniej uwagi poświęcić należy napojom, także zawierającym alkohol.

Tym jednak, na czym chciałabym się skupić są zioła, które, jeśli są stosowane regularnie, wykazują działanie pomocnicze w walce z cukrzycą. Wśród takich roślin wymienić można jagody, pokrzywę i miłorząb japoński. Na poziom cukru we krwi ma wpływ także napar z szałwii, jałowca oraz strąków fasoli.

Poniżej przedstawię opis kilku konkretnych roślin, z których można przygotować herbatki dla cukrzyków.

Czarna borówka zawiera dużo garbników, kwasów organicznych oraz witamin B2 i C. Liście borówki są bogate w sole mineralne, z których najwięcej jest manganu, a występująca w nich substancja jest podobna w działaniu do insuliny. Borówka wspomaga także wzrok i  walkę z zaparciami.

Mniszek pospolity, często nazywany przez nas „mleczem”. Nazwa rośliny wzięła się z porównania białej główki dojrzałej już łodygi rośliny z ogoloną głową mnicha. Mniszek zawiera substancje gorzkie, wielocukry, pektyny, substancje żywicowe, ślady olejku eterycznego, kwasy organiczne i witaminy z grupy A, B, C i D.

Fasola zwyczajna. Jej strąki zawierają związki o właściwościach bakteriobójczych, kwasy organiczne oraz sole mineralne. Nasiona zawierają duże ilości białka, fosforu, magnezu, żelaza, wapnia, cynku i manganu oraz witamin z grupy B, PP, A i C. Wyciąg ze strąków fasoli obniża poziom cukru we krwi, zwłaszcza w początkowych okresach choroby. Picie herbat ziołowych zawierających strąki fasoli może doprowadzić do zmniejszenia dawek leków na cukrzycę.

Dzikie indygo jest rośliną, która „przywędrowała” do nas z Ameryki Północnej. Nazwa byliny pochodzi od jej pięknych, niebieskich kwiatów. Z powodu swojego intensywnego koloru roślinę tę wykorzystuje się nawet do farbowania włosów. Dla nas najbardziej interesujący jest fakt, że indygo pomaga w walce ze zmęczeniem i chorobami skórnymi, nawet z owrzodzeniem.

Olejki eteryczne występują we wszystkich częściach roślin włączając łodygi, nasiona i korzenie. Pozyskuje się je na trzy sposoby:

- poprzez destylację parową
- ekstrakcję rozpuszczalnikami organicznymi
- tłoczenie, szczególnie w przypadku olejków cytrusowych

Otrzymywanie olejków z roślin jest bardzo pracochłonne. Uzyskanie 1 kg olejku jaśminowego wymaga zerwania ręcznie od 8 do10 mln kwiatów jaśminu, zaś w przypadku olejku różanego na 1 kg esencji potrzeba 5000 kg płatków ze świeżo otwartych kwiatów. Trzeba więc zdać sobie sprawę, że prawdziwe olejki eteryczne, takie które nadają się do leczenia, są zwykle drogie. Częściej można więc kupić tańsze, chemiczne podróbki. Naturalnych olejków eterycznych, z uwagi na wysokie stężenie substancji czynnych, używa się niezwykle oszczędnie i z dużym respektem. Bywają bowiem bardzo silnie i mogą powodować uczulenia.

Parę słów o…

Najpopularniejszym olejkiem jest ten otrzymywany z różanych pąków. Zadecydował o tym w głównej mierze jego niepowtarzalny zapach i dobroczynny wpływ na skórę. Olejek różany otrzymywany jest z kwiatów róży damasceńskiej, która od kilkuset lat uprawiana jest w Bułgarii. Otrzymuje się go przez skomplikowaną metodę destylacji, dlatego na oryginalny olejek, używany jako baza do najtrwalszych na świecie perfum, pozwolić mogą sobie jedynie nieliczni.

Naturalny olejek eteryczny pomarańczowy ma cudowny świeży zapach, który lubi niemal każdy z nas. Olejek pozyskuje się poprzez proces tłoczenia skórek owoców. W aromaterapii jest szeroko stosowany zwłaszcza ze względu na swe właściwości uspokajające, harmonizujące i stabilizujące układ nerwowy.

Bardzo popularny jest także olejek z drzewa herbacianego. Ma silne właściwości antybakteryjne i jest naturalnym remedium na stany zapalne i infekcje skóry. Skąd o tym wiemy? Tajemnicę tego olejku odkryli bowiem Aborygeni, rdzenni mieszkańcy Australii. Stosowali oni rozgniecione liście drzewa herbacianego na rany i infekcje skórne.

Jak stosować olejki eteryczne?

Olejki stosuje się generalnie do masażu, inhalacji, kąpieli czy wreszcie do oddziaływania bezpośrednio na skórę w postaci kompresu lub dodatku do toniku i kremu.

Inhalacje stosuje się szczególnie przy schorzeniach układu oddechowego, przeziębieniach i nerwobólach. Do takiego rodzaju aromaterapii stosuje się inhalacje wodne. Kilka kropel aromatycznego olejku rozcieńcza się w ciepłej wodzie, po czym wdycha nachylając się nad miską. Najbardziej popularną formą stosowania aromaterapii są tak zwane kominki terapeutyczne, które podgrzewają rozcieńczony olejek, który stopniowo ulatnia się w pomieszczeniu.

Ciekawym sposobem aromaterapii jest także delikatny masaż. Aromaterapeutyczny masaż stóp pobudza krążenie, zmniejszenie napięcie mięśniowe i niesamowicie odpręża. Ma jeszcze jeden korzystny aspekt. Pomaga w leczeniu nadmiernej potliwości stóp i nawilża suchą skórę. Do masażu możemy wykorzystać olejek migdałowy lub eukaliptusowy.

Trwałość działania

Po zabiegu olejki eteryczne pozostają w skórze przez 3 – 4 godziny, a efekty ich działania mogą utrzymywać się w organizmie do 3 tygodni. Olejki o dużym stężeniu mogą powodować podrażnienia skóry, dlatego w gabinecie kosmetycznym można ich używać wyłącznie zewnętrznie i w postaci rozcieńczonej.

Przechowywanie

Olejki należy przechowywać zamknięte w chłodnym i ciemnym miejscu. Odpowiednio zapakowane olejki w szklane, szczelne buteleczki w temperaturze o kilka stopni mniejszej od pokojowej, dłużej zachowają swoje właściwości. Niektóre olejki szybko ulegają utlenianiu (olejki cytrusowe) i dlatego ich okres ważności wynosi nie więcej niż rok, podczas gdy olejki pozyskiwane z drewna np. olejek sandałowy można przechowywać do 3 lat.